Abbey Road – jak rozpoznać oryginalną edycję ?

Abbey Road to jedenasty studyjny album The Beatles, wydany 26 września 1969 roku w UK (numer katalogowy: PCS 7088) i 1 października 1969 roku w USA (SO-383). Wymaga tu jednak precyzyjnego wyjaśnienia kwestii, która od dekad wywołuje spory: Abbey Road to ostatni album nagrany przez The Beatles, choć Let It Be (1970) był ostatnim albumem ukończonym przed rozpadem zespołu. Sam McCartney powiedział to zwięźle:

– Let It Be było tak naprawdę ostatnim wydawnictwem, ale Abbey Road było ostatnim nagraniem.

Ostatni raz wszyscy czterej Beatlesi byli razem w studiu 20 sierpnia 1969 roku.

Zdjęcie na okładce zrobił Iain Macmillan 8 sierpnia 1969 roku o godzinie dziesiątej rano. Policjant wstrzymywał ruch przez dziesięć minut, podczas gdy wykonano sześć ujęć. Okładka nie zawiera ani tytułu albumu, ani nazwy zespołu — co było wówczas bezprecedensowe.

Identyfikacja pierwszego tłoczenia wymaga jednoczesnej analizy kodów matryc i etykiety.

Większość pierwszego i drugiego tłoczenia ma kody: Strona 1: YEX 749-2 / Strona 2: YEX 750-1. Istnieje też rzadki wariant z kodami YEX 749-3U / YEX 750-1 — różne źródła kwalifikują go jako wariację drugiego tłoczenia (tak twierdzi Yoko Ono) lub jako małą partię oryginału z 1969 roku (wersja prezentowana przez The Beatles Collection). Ważna uwaga: trzecie tłoczenie z końca 1970 roku ma te same kody co pierwsze i drugie (YEX 749-2 / YEX 750-1) — rozróżnienie opiera się na etykiecie, nie matrycach. Późniejsze tłoczenia mają kody YEX 749-3, 749-4 lub YEX 750-2, 750-2U, 750-3.

Najważniejszy wyróżnik pierwszego tłoczenia to etykieta strony 2: nie zawiera ona wzmianki o 23-sekundowym utworze „(Her Majesty)”, który pojawia się na płycie po kilkunastu sekundach ciszy po „The End”.

Historia tego nagrania jest jedną z najlepszych anegdot w historii rocka. McCartney uznał, że utwór nie pasuje do medley i nakazał inżynierowi Johnowi Kurlánderowi wyrzucić nagranie. Kurlánder był jednak związany zasadą nieusuwania żadnych nagrań Beatlesów — podniósł taśmę z podłogi, doczepił około dwudziestu sekund i przykleił nagranie na koniec montażu. Gdy McCartney usłyszał efekt, zatwierdził go. „Her Majesty” uważana jest za jeden z pierwszych hidden tracków w historii muzyki popularnej. Drugie i kolejne tłoczenia zawierają jej tytuł na etykiecie.

Na stronie 2 pierwszego tłoczenia warto też zwrócić uwagę na oznaczenie szybkości „33⅓” — w oryginale jest ono wyrównane do lewej strony etykiety. Od trzeciego tłoczenia jest ono wycentrowane.

Istnieje też unikalna wersja pierwszego pressingu, w której na stronie 2 drugi werset etykiety staje się ostatnim — oznaczenie „33⅓” przesuwa się pod napis SIDE 2, a numer PCS 7088 trafia pod rok produkcji. Te egzemplarze są rzadsze, ale nie cieszą się szczególnie wyższym zainteresowaniem kolekcjonerów.

Od trzeciego tłoczeniu etykieta zmieniła i na białej połówce jabłka (strona 2) umieszczone po lewej stronie oznaczenie szybkości odtwarzania płyty „33 1/3” jest wycentrowane w stosunku do Recording”. W pierwszym wydaniu jest ono wyrównane do lewej strony i tego szczegółu lepiej nie pomijać.

Jeśli chodzi o okładkę, w pierwszych dniach sprzedaży na rynku pojawiły się dwa warianty tylnej okładki: standardowy, z jabłkiem Apple prawidłowo umieszczonym pod listą utworów strony 1, oraz błędny — ze zmodyfikowanym kadrowaniem: tło zdjęcia jest nieco przesunięte, samo jabłko pozostaje w tym samym miejscu na murze, ale przednia okładka jest też nieco bardziej powiększona i jabłko jest wizualnie przesunięte do boku. Obydwa warianty były dostępne od pierwszego dnia sprzedaży, co wskazuje, że oba szły z druku równolegle.