Zidentyfikuj płytę Dire Straits po etykiecie Vertigo

Vertigo Records to brytyjska wytwórnia płytowa — filia Philips/Phonogram — założona jesienią 1969 roku i specjalizująca się w rocku progresywnym oraz innych stylach spoza głównego nurtu. Pomysłodawcą wytwórni był Olav Wyper, wówczas Marketing Manager w Philips/Phonogram, który dostał od firmy carte blanche: pełną kontrolę nad repertuarem, marketingiem i stroną wizualną. Wyper pracował blisko z menadżerem i producentem Gerrym Bronem, który zarządzał trzema artystami — Colosseum, Uriah Heep i Juicy Lucy — stanowiącymi fundament repertuarowy nowej wytwórni. Tony Reeves, często błędnie wymieniany jako współzałożyciel, był basistą Colosseum i współproducentem ich pierwszego albumu na Vertigo — nie brał udziału w zakładaniu samej wytwórni. Gerry Bron odszedł następnie, by założyć własną wytwórnię Bronze Records.

Vertigo uruchomiono jako konkurencję dla takich marek jak Harvest (spółka zależna EMI) i Deram (Decca). Pierwszym albumem wytwórni był Valentyne Suite Colosseum (Vertigo VO 1, listopad 1969).

Jak w przypadku każdej wytwórni etykiety Vertigo zmieniały się na przestrzeni czasu i jeśli chcemy rozpoznawać oryginalne wydania płyt Dire Straits, to właśnie na to warto zwrócić uwagę. Jest to tym ważniejsze, że po rynku — szczególnie w segmencie second hand — krąży dziesiątki różnych edycji z różnych krajów i jeśli nie wiemy, na co patrzeć, bardzo trudno zorientować się, która jest oryginałem brytyjskim, a która nie.

Z tego powodu bierzemy w tym poradniku pod uwagę wyłącznie brytyjskie wersje labeli z czasów, gdy Dire Straits wydawało swoje płyty.

Etykieta Swirl (1969–1973)

Zanim przejdziemy do etykiet, które znajdziemy na płytach Dire Straits, warto znać kontekst. Pierwsze wydania Vertigo miały kultową czarno-białą etykietę spiralną zwaną Swirl — hipnotyczny wirujący wzór, który pokrywał całą stronę A płyty. Swirl to dziś najcenniejsza etykieta w historii wytwórni — oryginalne tłoczenia swirlowe są jednymi z najdroższych płyt na rynku kolekcjonerskim. W sumie ukazało się mniej niż 90 albumów ze Swirl w UK, zanim design zmieniono. Dire Straits zadebiutowało zbyt późno, by trafić na tę erę.

Etykieta „Spaceship” (1973–ok. 1980)

Po odejściu Wypera z wytwórni jej design zmienił się: swirl zastąpiono projektem z dwoma statkami kosmicznymi autorstwa Rogera Deana — stąd nazwa Spaceship (lub UFO label). Etykieta Spaceship weszła w użycie na początku 1973 roku i używana była przez kilka kolejnych lat.

Dwie pierwsze płyty Dire Straits ukazały się w UK właśnie z tą etykietą: debiutancki Dire Straits (1978, kat. 9102 021) i Communiqué (1979, kat. 9102 031). Takich egzemplarzy warto szukać kolekcjonersko i audiofilsko — wielu fanów twierdzi, że to one brzmią najlepiej, a Spaceship jest dziś synonimem oryginalnego brytyjskiego tłoczenia tych albumów.

Etykieta pomarańczowo-żółta (od 1980)

Około 1980–1981 roku brytyjskie wydania Vertigo zaczęły używać prostszego projektu z pomarańczowym tłem podczas gdy inne rynki europejskie przez jakiś czas nadal stosowały poprzednie etykiety. W UK w roku 1980 nastąpiła więc zmiana i album Making Movies (17 października 1980, kat. 6359 034) ukazał się w pierwszym wydaniu już z nową pomarańczowo-żółtą etykietą. To samo dotyczy Love Over Gold (1982, kat. 6359 109). Na tej etykiecie ukazały się też późniejsze reedycje dwóch pierwszych albumów.

Uwaga! Jeśli znajdziesz egzemplarz Making Movies lub Love Over Gold z etykietą Spaceship — nie jest to wydanie brytyjskie, a na pewno nie oryginalne…

Etykieta indywidualna (od 1984)

Od 1984 roku Vertigo wypuszczało również płyty z całkowicie spersonalizowanymi etykietami, zaprojektowanymi specjalnie pod konkretny album. W ten sposób wykonano etykiety Brothers in Arms (1985, kat. VERH 25) — największego przeboju komercyjnego Dire Straits, który sprzedał się w ponad 30 milionach egzemplarzy — oraz składanki Money for Nothing (1988).