Let It Be – pierwsze tłoczenie

Let It Be to ostatnia płyta The Beatles, na której znalazły się nowe, nigdy wcześniej nie publikowane piosenki. Nagrania powstawały w bólach przez ponad rok: sesje rozpoczęły się w Twickenham Film Studios i Apple Studio w Savile Row w styczniu 1969 roku, a ostatnie dogrania odbyły się w kwietniu 1970. Materiał był od początku filmowany pod kątem planowanego dokumentu telewizyjnego — co zaowocowało napięciami między muzykami uwiecznionymi na taśmie i na ekranie.

Pierwsze zmiksowane wersje całego materiału, przygotowane przez inżyniera Glyna Johnsa aż w czterech kolejnych podejściach, żadnemu z muzyków nie przypadły do gustu. Projekt osiadł na mieliźnie — aż do momentu, gdy Lennon i Harrison, za pośrednictwem menadżera Allena Kleina, zaprosili Phila Spectora do dokończenia pracy. McCartney nie był o tym konsultowany. Spector pracował w Abbey Road w zaledwie siedmiu sesjach w ciągu dziesięciu dni — od 23 marca do 1 kwietnia 1970 roku — i to właśnie wtedy dodał partie orkiestrowe i chóralne do trzech utworów: „Across the Universe”, „The Long and Winding Road” i „I Me Mine”. McCartney, szczególnie oburzony tym, co Spector zrobił z „The Long and Winding Road”, do końca życia pozostawał krytyczny wobec tej wersji. George Martin skwitował to słowami: „Powinienem mieć przypis: «Produkowane przez George’a Martina, przeprodukowane przez Phila Spectora»”.

Płyta ukazała się 8 maja 1970 roku w UK, dziesięć dni po oficjalnym ogłoszeniu rozpadu zespołu. Edycja amerykańska pojawiła się 18 maja 1970 roku, wydana w USA przez United Artists Records, bez box setu i książki.

Pierwsze okładki albumu Let It Be mają z tyłu czerwone logo Apple. Album ukazał się początkowo wyłącznie w formie box setu (numer katalogowy Apple PXS 1), który zawierał płytę w standardowym opakowaniu PCS 7096 oraz 164-stronicową książkę fotograficzną zatytułowaną The Beatles Get Back ze zdjęciami Ethana Russella i dialogami z sesji. Cena box setu była o 33% wyższa niż standardowego albumu. W ciągu sześciu miesięcy produkcję box setu wstrzymano i album trafił na rynek jako standardowy LP bez książki. Okładki z czerwonym jabłkiem — zarówno te z box setu, jak i z pierwszej partii albumów sprzedawanych bez pudełka — stanowią dziś gratkę dla kolekcjonerów. Późniejsze okładki mają z tyłu zielone logo Apple i nie budzą już takiego zainteresowania.

Oprócz czerwonego i zielonego loga Apple na pewnej części płyt różnych tłoczeń pojawia się też zaskakująco logo Parlophone — nie udało się dotąd ustalić, ile takich okładek powstało ani jaka jest przyczyna powrotu do starego szyldu wytwórni Beatlesów.

Cała okładka początkowego nakładu pierwszego wydania (numer katalogowy: PCS 7096) z obu stron wygląda tak:

W ramach pierwszego tłoczenia znajdziemy też egzemplarze z zielonym jabłuszkiem, więc tutaj rozstrzygać będą numery matryc,

Numery matryc to klucz do identyfikacji tłoczenia. Pierwsze tłoczenie Let It Be ma jedną sztywną parę kodów: YEX 773-2U (strona 1) i YEX 774-2U (strona 2). Kombinacje -2U/-3U lub -3U/-2U nie są częścią pierwszego tłoczenia, mimo że sprzedawcy w ogłoszeniach na Allegro, OLX czy eBay będą twierdzić inaczej.

Drugie wydanie ma trzy warianty kodów matryc: YEX 773-3U / YEX 774-2U, YEX 773-2U / YEX 774-3U, a od początku 1971 roku — YEX 773-3U / YEX 774-3U. Trzecie wydanie, tłoczone w latach 1971–1975, ma już tylko jeden zestaw: YEX 773-3U / YEX 774-3U.

Mając w rękach płytę z kodami -3U / -3U nie mamy pewności co do numeru wydania — decydujący będzie kolor jabłka na pierwszej stronie etykiety. W drugim wydaniu jabłko jest znacznie ciemniejsze niż w przypadku trzeciego tłoczenia.

Skoro jesteśmy przy etykietach to wydanie oryginalne wygląda tak:

Na etykiecie oryginałów warto też zwrócić uwagę na literę (P) przed 1970 po prawej stronie — w pierwszym tłoczeniu jest ona zauważalnie mniejsza niż w kolejnych edycjach.

Ilustracje etykiet oraz część szczegółów dotyczących poszczególnych wydać zaczerpnąłem ze stron The Beatles Collection i The Beatles Record Collection.