Winylowa Nostalgia 
Od początku do końca istnienia Dire Straits wszystkie płyty zespołu wydane zostały przez wytwórnię Vertigo. Z uwagi na popularność grupy i dużo łatwiejszy dostęp do zachodnich płyt w Polsce pod koniec lat 70-tych i w latach 80-tych na naszym rynku pojawiło się sporo jej wydawnictw i znalezienie oryginalnych wydań brytyjskich, amerykańskich czy holenderskich nie jest w zasadzie dzisiaj żadnym problemem.
| Moja kolekcja — oryginalne i kolekcjonerskie wydania Dire Straits | ||
| Dire Straits (1978) — Vertigo 9102 021 | ||
| 1978 |
UK — późne pierwsze wydanie Spaceship label |
Matryce: 9102021 1Y // 5 ▽ E 420 12 12 (str. 1) / 9102021 2 // 9 ▽ E 420 11 1 (str. 2). Etykieta Vertigo Spaceship — zielono-niebieska z latającym spodkiem. Cyfra 5 na stronie 1 wskazuje na późniejszy lakier w ramach pierwszej serii tłoczeń Phonodisc (najwcześniejsze matryce mają tu cyfrę 4). Nagrany w Basing Street Studios w Londynie w lutym 1978, tłoczony przez Phonodisc Ltd. Debiut nagrany w trzy tygodnie za 12 500 funtów — jeden z najbardziej oszczędnych i najlepiej brzmiących debiutów ery. Oryginalne UK pressy na tej etykiecie są uważane za referencyjne; pierwsze tłoczenia z cyfrą 4 w matrycy strony 1 są szczególnie poszukiwane.
|
| Communiqué (1979) — Vertigo 9102 031 | ||
| 1979 |
Tłoczenie irlandzkie UFO label |
Matryce: 9102031 1Y // 4 ▽ E USA (str. 1) / 9102031 2Y // 3 ▽ E 420 (str. 2). Etykieta UFO — rzadszy wariant irlandzkiego Vertigo, odróżniający się od brytyjskiego Spaceship odmiennym wzornictwem tarczy. Oznaczenie E USA w dead wax strony 1 wskazuje na lakier wycinany dla rynku amerykańskiego lub tłoczony z masterów przygotowanych dla USA — nieoczekiwany wariant dla tłoczenia irlandzkiego. Album nagrany w Compass Point Studios na Bahamach, miksowany w Muscle Shoals (Alabama) — ostatni z oryginalnym składem (z Davidem Knopflerem). Tłoczenia irlandzkie z tej ery są relatywnie rzadkie i niedoceniane przez kolekcjonerów.
|
| 2002+ |
Back To Black stan: Mint |
Reedycja z serii Back To Black (Universal). Stan Mint — nieodtwarzany. Dla porównania z oryginałem; seria BtB generalnie brzmi mniej dynamicznie od pierwszych pressów UK, ale egzemplarz w stanie Mint zachowuje pełnię oryginalnego masteringu z lakierów reedycji. |
| Making Movies (1980) — Vertigo 6359 034 | ||
| 1980 |
UK — pierwsze wydanie wariant etykiety z cudzysłowami |
Matryce: 6359034 1Y // 2 ▽ E 420 1 5 1 (str. 1) / 6359034 2Y // 2 ▽ E 420 1 1 9 (str. 2). Ciekawy wariant etykiety: tytuły utworów wydrukowane w cudzysłowach, osobna linia Intro przed pierwszym trackiem (intro do „Tunnel of Love” to „The Carousel Waltz” Rodgersa i Hammersteina z musicalu Carousel) oraz prawidłowa pisownia CAROUSEL — podczas gdy większość pressów ma misprint CAROUSAL. Ten egzemplarz jest więc kolekcjonersko bardziej interesujący niż standardowy first press. Nagrany przy udziale Roya Bittana (E-Street Band) na keyboardach — niepodpisanego na okładce. David Knopfler opuścił zespół w trakcie sesji; jego gitary zostały przegrane przez Marka.
|
| 2002+ |
Back To Black Mint stan: Mint |
Reedycja z serii Back To Black. Stan Mint — nieodtwarzany. Pozwala na bezpośrednie porównanie masteringów bez ryzyka uszkodzenia oryginału. |
| Love Over Gold (1982) — cztery egzemplarze | ||
| 1982 |
UK — pierwsze wydanie MASTERDISK HW / RL |
Matryce: 6359109 A // 2 ▽ 130 1 1 MASTERDISK 6359109-A-UK-1 (str. 1) / 6359109 B // 2 ▽ ** 130 1 1 MASTERDISK 6359109-B-UK (str. 2). Lakier wycinany przez Masterdisk w Nowym Jorku — HW to Howard Wuelfing, RL to Robert Ludwig, dwie legendy masteringu tamtej ery. Nagrany cyfrowo w Power Station w NYC (marzec–czerwiec 1982). Album zawiera „Telegraph Road” (14:18) i „Private Investigations” (6:45) — Knopfler inspirował się widokiem tej drogi z okna autokaru tournée. UK first press z MASTERDISK w dead wax to absolutna referencja — audiofilo regularnie stawiają go ponad wydaniami MoFi.
|
| ok. 1983 |
Polskie Nagrania Muza SX 2624 |
Matryce: S3X 2624 A / S3X 2624 B2. Polskie wydanie licencyjne Polskich Nagrań — tłocznia Muza. Prefiks S3X w matrycy to sygnatura Muzy charakterystyczna dla tej ery. Okładka zbliżona do oryginału, choć druk i jakość winylu typowa dla polskiej produkcji państwowej. Rzadki egzemplarz z perspektywy kolekcjonerskiej wschodnioblokowej; interesujące świadectwo dystrybucji zachodniego rocka przez PRL-owskie struktury licencyjne.
|
| ok. 1983–84 |
Melodia — Aprelewka C60 24731 / GOST 5289-80 |
Matryce: 2-3 / 2-2. Sowieckie wydanie licencyjne Melodii, zakład Aprelewka pod Moskwą — jedna z największych radzieckich tłoczni. Oznaczenie GOST 5289-80 to obowiązująca norma państwowa dla płyt gramofonowych. Prefix C60 oznacza kategorię jakości i format (stereo LP). Aprelewka słynęła z całkowicie innej jakości winylu niż Phonodisc — brzmienie zazwyczaj głębsze i bogatsze w niskie częstotliwości, ale z wyższym poziomem szumów powierzchniowych. Jedno z najrzadszych zachodnioeuropejskich wydawnictw rockowych w radzieckim obiegu licencyjnym.
|
| 1982 |
Vertigo STAR 6003 fioletowa etykieta swirl |
Matryce: A-8 / 7. Seria STAR to tańsza linia budżetowa Vertigo z przełomu lat 70./80. — fioletowy swirl zamiast standardowego Spaceship. Wydanie z 1982 roku, współczesne pierwszemu pressowi — ale inny numer katalogowy i inna etykieta sugerują dystrybucję równoległą, prawdopodobnie przez inne kanały handlowe lub na inne rynki. Niskie numery matryc (A-8/7) mogą wskazywać na inne zakłady tłoczące lub inny lakier niż UK first press.
|
| Brothers in Arms (1985) — Vertigo VERH 25 | ||
| 1985 |
UK — pierwsze wydanie VERH 25 |
Matryce: VERH 25 A / 5 ▽ 420 R (str. 1) / VERH 25 A / 8 ▽ 420 R (str. 2). Tłoczony przez PRT Ltd., zakład 420 (Dagenham). Ważne: oryginalne tłoczenie LP zawiera skrócone wersje czterech utworów — „So Far Away” (3:59 zamiast 5:12), „Money for Nothing” (7:04 zamiast 8:26), „Your Latest Trick” (4:46 — bez intro saksofonu) i „Why Worry” (5:22 zamiast 8:31). Pełne wersje znane dotąd wyłącznie z CD i kasety. Pierwszy album w historii, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na CD. Gitara na okładce (National Style O z 1937 roku) należy do Knopflera.
|
| 2014 |
Back To Black — 2LP pełne wersje / 55:07 |
Dwupłytowa reedycja z serii Back To Black (Universal/GZ Vinyl). Całkowity czas: 55:07 wobec 47:21 oryginału — różnica prawie 8 minut. Po raz pierwszy na winylu w pełnych wersjach: „So Far Away” (5:12), „Money for Nothing” (8:26 — z późnym fade-in i basem fretless Neila Jasona we wstępie), „Your Latest Trick” (6:33 — z pełnym intro saksofonu), „Why Worry” (8:31 — z kompletnym zakończeniem gitarowym Knopflera). Mastering: Bernie Grundman i Bob Ludwig z oryginalnych taśm analogowych i cyfrowych. |
| ok. 1986–90 |
Ладъ LD-238015 biała etykieta / ZSRR |
Matryce: 1 / 2. Sowiecka wytwórnia Ладъ (Lad) z Leningradu — jedna z kilku niepaństwowych, półoficjalnych wytwórni działających w ZSRR w schyłkowym okresie epoki. Biała etykieta bez rozbudowanej grafiki. Tłoczenie z masterów najpewniej pochodnych od wersji zachodniej; stan i jakość takich pressów bywa bardzo zmienna. Rzadki egzemplarz — sowiecka dystrybucja Brothers in Arms była ograniczona mimo globalnej popularności albumu.
|
| Alchemy: Dire Straits Live (1984) — Vertigo VERY 11 / 818 243-1 | ||
| 1984 |
UK — pierwsze wydanie 2LP / wariant 2 |
Matryce czterech stron: 818244 A // 4 ▽ 420 Z 1 2 2 2 / 818244 B // 3 ▽ 420 Z 1 2 11 / 818245 A // 2 ▽ 420 Z 1 3 1 / 818244 B // 3 ▽ 420 Z 1 3 4. Nagrany podczas koncertów w Hammersmith Odeon (22–23 lipca 1983). Okładka: fragment obrazu Bretta Whiteleyego „Alchemy 1974″ — 18 paneli drewnianych o łącznych wymiarach 203×1615 cm. Album miksowany w AIR Studios przez Nigela Walkera, bez studyjnych overdubów. Uwaga na numery katalogowe: VERY 11 to numer UK, 818 243-1 to numer europejski — dwa różne kody na tej samej płycie w różnych wydaniach.
|
| On Every Street (1991) — Vertigo 510 160-1 | ||
| 1991 |
Pierwsze wydanie 510 160-1 |
Matryce: A-5U-1 / B-5U-1. Ostatni album studyjny Dire Straits — Knopfler rozwiązał zespół po trasie koncertowej 1991–92. Sufiks U w matrycy wskazuje na zakłady United Pressing w Niemczech. Album nagrywany przez trzy lata w różnych studiach; Knopfler zaangażował do sesji m.in. Minu Cinelu i Chucka Duprée. Mniej komercijalny od Brothers in Arms, bardziej intymny — oceniany przez krytyków niejednoznacznie, ale z czasem zyskuje na uznaniu. Okładka nawiązuje do Love Over Gold: ta sama deszczowa estetyka, ten sam fotograf (Mick Hutson).
|
