Moja kolekcja The Beatles

Poniżej znajdziesz przegląd płyt, które mam. Jest ich sporo i z każdym miesiącem przybywa. Dzielę je na (1) Kolekcję Kanoniczną, czyli cenne okazy z rynku podstawowego, czyli z UK, (2) Kolekcję płyt z rynków światowych (szczególnie Sgt. Pepper’s) oraz (3) Kolekcję Zza Żelazne Kurtyny.

Kolekcja „kanoniczna”

Moja kolekcja — oryginalne wydania UK The Beatles (Parlophone / Apple)
1963	Please Please Me PMC 1202 (mono) 4. lub 5. tłoczenie	Matryce: XEX 421-1N / XEX 422-1N. Czarno-żółta etykieta Parlophone z dopiskiem RECORDING FIRST PUBLISHED 1963 (bez SOLD IN U.K.). Tłoczenie z przełomu 1963/1964 — wg katalogu Yoko Ono czwarte, wg niektórych źródeł piąte. Płyta nagrana w 13 godzin 11 lutego 1963 r. w Abbey Road — jeden z najszybszych sesji albumowych w historii. Jedyny album PPM wydany wyłącznie w mono.
1963	With The Beatles PMC 1206 (mono) 1. tłoczenie	Czarno-żółta etykieta z RECORDING FIRST PUBLISHED 1963. Dwa charakterystyczne błędy pierwszego pressingu: (1) YOU REALLY GOTTA HOLD ON ME zamiast „You Really Got a Hold on Me” — ten sam misprint co na okładce oryginału; (2) błędny kredyt wydawniczy Jobete Mus. NCB zamiast Jobete Music Co. Egzemplarz z pierwszego nakładu, tłoczonego przez Gramophone Co. Ltd. w Hayes. Album wydany 22 listopada 1963 — tego samego dnia, co zabójstwo JFK.
1964	A Hard Day’s Night PMC 1230 (mono) 1. tłoczenie	Rzadka okładka drukowana przez Ernest J. Day & Co. — pojawia się tylko w pierwszym nakładzie, zanim Garrod & Lofthouse przejął druk kolejnych tłoczeń. Czarno-żółta etykieta Parlophone z SOLD IN U.K. Pierwszy album Beatlesów złożony wyłącznie z oryginalnych kompozycji Lennon-McCartney. Sesje nagraniowe zakończono zaledwie na kilka tygodni przed premierą kinową.
1964	Beatles For Sale PMC 1240 (mono) 1. tłoczenie	Matryce: XEX 503-3N / XEX 504-4N. Czarno-żółta etykieta Parlophone z SOLD IN U.K. Wysoka wartość matryc (-3N/-4N) świadczy o znacznej liczbie odtwarzanych lakierów — dowód na ogromne zapotrzebowanie przy premierze. Album nagrany w warunkach skrajnego przemęczenia trasy; Lennon i McCartney byli zmuszeni sięgnąć po covery, bo nie zdążyli napisać wystarczająco dużo własnych piosenek.
1965	Help! PMC 1255 (mono) 2. tłoczenie (1966)	Matryce: XEX 549-2 / XEX 550-2. Czarno-żółta etykieta z THE GRAMOPHONE CO. LTD. i symbolem (P) — wersja z 1966 roku. Font bezszeryfowy charakterystyczny dla tego tłoczenia. Album zawiera zarówno piosenki do filmu, jak i materiał „niemowy” na stronie B. Mono mix uznawany przez wielu audiofilów za brzmienio najlepiej spośród wszystkich formatów — Beatlesi osobiście go miksowali, stereo powstawało jako wtórny produkt.
Rubber Soul (1965) — PMC 1267 (mono) & remasters
1965	Mono „Loud Cut” 1. tłoczenie	Matryce: XEX 579-1 / XEX 580-1. Legendarny „Loud Cut” — pierwszy lakier wycinany bezpośrednio z taśmy masterowej, z dużo głośniejszym i bardziej dynamicznym brzmieniem niż wszystkie późniejsze tłoczenia. Audiofil holy grail. Czarno-żółta etykieta z THE GRAMOPHONE CO. LTD. i symbolem (P). Sesje nagraniowe trwały zaledwie cztery tygodnie — niezwykłe tempo jak na ten poziom artystyczny.
1965	Mono 3. tłoczenie	Matryce: XEX 579-5 / XEX 580-5. Czarno-żółta etykieta z THE GRAMOPHONE CO. LTD. Późniejsze, bardziej miękkie brzmienie niż w „Loud Cut”. Typowy egzemplarz spotykany na rynku wtórnym.
2012	Stereo „Remastered” reedycja	Matryce: S BA98292-01A2 / M BA98292-01B2. Reedycja na bazie cyfrowych remasterów z 2009 roku — przetłoczona na winylu. Mix stereo, w odróżnieniu od mono, nie był miksowany przez Beatlesów osobiście. Dla porównania z oryginalnym „Loud Cut” — zupełnie inne wrażenia odsłuchowe.
Revolver (1966) — PMC 7009 (mono) & remasters
1966	Mono „standardowe” 2. tłoczenie	Matryce: XEX 606-2 / XEX 607-2. Drugie tłoczenie — powszechnie uznawane za pierwsze ogólnodostępne wydanie publiczne (pierwsze tłoczenie było bardzo limitowane). Czarno-żółta etykieta z THE GRAMOPHONE CO. LTD. Mono mix Revolvera to szczyt monofonii Beatlesów — „Tomorrow Never Knows” brzmi w mono zupełnie inaczej niż w stereo. Etykiety z tym tłoczeniem mogą mieć zarówno font szeryfowy, jak i bezszeryfowy.
2012	Stereo „Remastered” reedycja	Matryce: B986070-01 A₂ T / B986070-01B3. Reedycja na bazie remasterów 2009. Uwaga: stereo mix Revolvera z 1966 roku jest wyraźnie gorszy od mono — McLennon/Harrison miksowali wyłącznie mono, stereo zlecono inżynierom.
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967) — PMC 7027 (mono) / PCS 7027 (stereo)
1967	Mono 1. tłoczenie	Matryce: YEX 637-1 / YEX 638-1. Czarno-żółta etykieta Parlophone bez SOLD IN U.K. Mono mix Sgt. Peppera — jedyna wersja miksowana przez samych Beatlesów. Ostatni album Beatlesów wydany oficjalnie w mono w UK (lata 1981 to reedycja limitowana). Jeden z najrzadszych i najdroższych pierwszych pressów w całym katalogu.
1967	Stereo 1. tłoczenie	Matryce: YEX 639-1 / YEX 640-1. Czarno-żółta etykieta Parlophone. Pierwsze wydanie stereo — bez logo EMI. Dołączone kartonowe wykrojniki i plakaty (oryginalne egzemplarze z nienaruszonymi wkładkami szczególnie poszukiwane).
ok. 1969–1970	Stereo „1-box” 4. tłoczenie (wg Yoko Ono: 3.)	Matryce: YEX 639-1 / YEX 640-1. Czarno-srebrna etykieta Parlophone z jednym logo EMI — stąd nazwa „1-box”. Etykieta przejściowa między czarno-żółtą a 2-box. Tylko trzy albumy Beatlesów ukazały się w mono z tą etykietą (PPM, Help!, Sgt. Pepper) — mono Sgt. Peppera z etykietą 1-box to szczególna rzadkość.
ok. 1970–1973	Stereo „2-box” (Gramophone) 5. tłoczenie	Matryce: YEX 639-1 / YEX 640-2. Czarno-srebrna etykieta z dwoma logo EMI i THE GRAMOPHONE CO. LTD. w tekście obwodowym. Najczęściej spotykany wariant Sgt. Peppera na polskim rynku wtórnym — dominuje na aukcjach Allegro.
Późny okres — Apple Records
1969	Abbey Road PCS 7088 (stereo) 1. tłoczenie	Matryce: YEX 749-2 / YEX 750-1. Ciemnozielona etykieta Apple. Strona 2 nie wymienia „(Her Majesty)” — kluczowy marker pierwszego tłoczenia. Oznaczenie „33⅓” na stronie 2 wyrównane do lewej (nie wycentrowane jak w późniejszych tłoczeniach). Okładka bez tytułu i nazwy zespołu — bezprecedensowe. Zdjęcie Iaina Macmillana z 8 sierpnia 1969 r. Ostatni nagrany album Beatlesów (choć nie ostatni wydany).
1970	Let It Be PCS 7096 (stereo) 1. tłoczenie	Matryce: YEX 773-2U / YEX 774-2U — jedyna sztywna para kodów pierwszego tłoczenia. Okładka z czerwonym logo Apple na odwrocie — marker pierwszego nakładu (zarówno box set PXS 1 z książką Get Back, jak i pierwsze LP bez box setu). Ciemnozielona etykieta Apple z małym symbolem (P). Box set zawierał 164-stronicową książkę fotograficzną Ethana Russella — egzemplarze z nienaruszoną książką są dziś szczególnie cenne.
1973	The Beatles (White Album) SWBO-101 (stereo, USA) tłocznia Winchester stan: NM!	Amerykańskie wydanie Capitol z 1973 roku — tłocznia Winchester (identyfikowana po kodach w dead wax). Podwójny album z numerowaną okładką (Capitol kontynuował numerację po wyczerpaniu przez Apple oryginalnych numerów 0000001–0300000). Białe etykiety Apple z logo. Egzemplarz w stanie Near Mint — wyjątkowa rzadkość jak na 50-letni double LP z dwóch płyt; w USA White Album był tłoczony w kilku zakładach, egzemplarze z Winchester cenione za wysoką jakość winylu i stosunkowo spokojne tłoczenie. Oryginalny White Album to jeden z pierwszych albumów z numerowanymi okładkami w historii muzyki popularnej.

Kolekcja Światowa

Moja kolekcja — wydania The Beatles poza UK
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
ok. 1971	Stereo — Odeon Hörzu SHZE 401 (RFN)	Matryce: A1 / B2. Zachodnioniemieckie wydanie Odeon z charakterystyczną etykietą Hörzu — kolaburacja Odeon/EMI z popularnym radiotygodnikiem. Unikalne numery katalogowe serii SHZE. Tłoczone w Niemczech Zachodnich — inne brzmienie niż pressings UK.
ok. 1973+	Stereo — Odeon 1C 062-04 177n (RFN)	Matryce: te same co SHZE 401. Późniejsze zachodnioniemieckie wydanie Odeon z niebieskimi etykietami i numerem katalogowym z serii 1C. Ten sam lakier co SHZE — brzmienio identyczne z Hörzu, tylko z nowym numerem i nową etykietą po restrukturyzacji EMI Germany.
ok. 1976	Stereo — Japonia AP-8163	Japońskie wydanie Apple Records (Odeon Japan). Charakterystyczna jakość tłoczenia japońskich pressings tego okresu — ciemna, szysta winylu. Egzemplarz z serii AP — jedna z bardziej cenionych przez audiofilów japońskich wersji Sgt. Peppera.