Holenderski numer 5C 062-04433 funkcjonował w obrębie wspólnego, ogólnoeuropejskiego systemu numeracji EMI, dzielonego z rynkiem niemieckim (1C) i etykietą Odeon (1J), przez co identyczny album bywał wydawany pod różnymi prefiksami i na różnych etykietach w zależności od kraju. To rodzi typowy dla tej epoki zamęt atrybucyjny: sam numer katalogowy nie zawsze jednoznacznie wskazuje kraj tłoczenia, dlatego sprawę rozstrzyga dopiero druk „Made in Holland" na etykiecie. Co jeszcze pozwala nam na identyfikację?

1. Numer katalogowy w polu etykiety. Główny numer w polu etykiety to 5C 062-04433 Y, z oznaczeniem strony w nawiasie poniżej: „(5C 062-04433-Y-A)" na stronie 1, „(5C 062-04433-Y-B)" na stronie 2. Prefiks 5C oznacza rynek holenderski w regionalnej numeracji EMI. Jeśli głównym numerem w polu etykiety jest 1A, a numer 5C zepchnięto do nawiasu, egzemplarz pochodzi z późniejszego wznowienia ze znormalizowanej numeracji EMI, nie z wydania wczesnego.
2. Rim text wokół obwodu. Etykieta ma pełny druk obwódkowy biegnący wokół całego obwodu. U góry: „Apple Records, All Rights of the Manufacturer and of the Owner of the Recorded Work Reserved". U dołu: „Unauthorised Public Performance, Broadcasting and Copying of this Record Prohibited". To kontynentalny standard etykiety Apple Records. Brak rim textu albo druk obwódkowy szczątkowy, ograniczony do jednej linijki u dołu, wskazuje wydanie spoza Europy kontynentalnej, na przykład kanadyjskie.
3. Oznaczenie organizacji praw, z ostrzeżeniem. Pod nazwą zespołu, nad napisem „Made in Holland", widnieje oznaczenie organizacji zbiorowego zarządzania prawami. Tu konieczna jest ostrożność: na holenderskich wydaniach EMI tej epoki często (choć nie zawsze) spotyka się zarówno „BIEM", jak i „STEMRA", a źródła sugerują, że samo „STEMRA" może być markerem tłoczenia późniejszego, z połowy lat 70., podczas gdy „BIEM" znamionuje wariant wcześniejszy. Obecność napisu „STEMRA" nie potwierdza więc wczesnego pochodzenia i nie należy jej tak traktować.