Poniższa lista pozwala potwierdzić, że egzemplarz to koreańskie wydanie licencyjne Oasis Record Co. OLE-170 z 1977 roku, a nie wydanie brytyjskie ani inne. Każdy krok opisuje, co dokładnie ma wyglądać na egzemplarzu autentycznym.

1. Lista utworów bez „Dig It". Najpewniejszy znak rozpoznawczy. Na etykiecie strony 1 lista przechodzi od „I Me Mine" bezpośrednio do „Let It Be", a następnie do „Maggie Mae". Strona 1 ma zatem sześć utworów zamiast siedmiu. Jeśli „Dig It" jest na liście obecny, egzemplarz nie jest tym koreańskim wydaniem. Istotna uwaga: w 1991 roku w Korei Południowej ukazało się wznowienie Let It Be z utworem „Dig It" na stronie 1. W tym przypadku musimy szukać potwierdzenia w numerze katalogowym oraz numerach matryc.
2. Numer katalogowy i druk na etykiecie. Etykieta nosi dwa numery: koreański OLE-170 oraz odziedziczony brytyjski numer wydawniczy PCS 7096. Wokół obwodu biegnie druk (text rim): „Manufactured under licence in Korea by Oasis Record Co.", informacja o zatwierdzeniu przez Ministerstwo Kultury i Informacji z numerem rejestracji 16, oraz „Licenced by EMI Records, London". Ta formuła licencyjno-cenzuralna jest charakterystyczna dla koreańskich wydań Oasis tej epoki.
3. Daty na etykiecie. W polu etykiety widnieją dwie daty. „(P) 1970" oznacza rok pierwotnej publikacji nagrania. Druga, zapisana w postaci „P 1977 6 5", wskazuje na faktyczną datę koreańskiego wydania, prawdopodobnie 5 czerwca 1977. Obecność daty 1977 obok daty 1970 potwierdza, że to wydanie z epoki cenzury, nie wczesny przedruk.
4. Numery matryc OLE 170 A R i OLE 170 B R są unikalne dla pierwszego tłoczenia koreańskiego. Wydanie z roku 1991 ma następujące numery matryc: EKPL-0115 A i EKPL-0115 B.
5. Etykieta. Etykieta to żółtawe jabłko Apple: całe jabłko na stronie 1, przecięte na stronie 2. Pod listą utworów widnieje kredyt „An E.M.I. Recording" oraz „Reproduced for disc by Phil Spector". Standardowe oznaczenie STEREO i numer PCS 7096 znajdują się po prawej stronie pola etykiety.