Rok 1978 to w Wielkiej Brytanii schyłek pierwszej fali punka i moment, w którym wytwórnie szukały czegoś, co da się sprzedać szerzej. Dire Straits, wyrośli z londyńskiej sceny pub-rockowej, byli dokładnym przeciwieństwem panującej mody: oszczędne, country-jazzowe frazowanie Marka Knopflera nie pasowało ani do punka, ani do disco. Album wspinał się po listach powoli. „Sultans of Swing" stało się przebojem w Stanach dopiero wiosną 1979 roku, pięć miesięcy po amerykańskiej premierze, i dopiero ten sukces pociągnął sprzedaż brytyjskiego LP w górę.

Późniejszy obrót kolekcjonerski tego tytułu rządzi się prostą zależnością podaży i popytu: album był mega bestsellerem, więc oryginalnych egzemplarzy jest na rynku bardzo dużo. Wczesne pierwsze tłoczenia bywają opisywane przez handlarzy jako „staple fodder for car boot sales", towar pchlich targów. Z tego powodu trajektoria wartości jest płaska. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych egzemplarz w dobrym stanie kosztował grosze, a i dziś czyste kopie tej płyty chodzą za niewielkie kwoty. Wysoką cenę uzyskują wyłącznie egzemplarze w stanie bliskim idealnemu, z kompletną wkładką tekstową.