Whole Lotta Love

Jeden z najpotężniejszych riffów w historii rocka, ale też utwór, który stał się źródłem jednej z największych kontrowersji dotyczących praw autorskich. Utwór został w dużej mierze zainspirowany bluesowym kawałkiem Williego Dixona „You Need Love”, nagranym przez Muddy’ego Watersa. W 1972 roku Dixon pozwał zespół za naruszenie praw autorskich i w 1985 r. został oficjalnie uznany jako współautor.

W 2004 utwór został sklasyfikowany na 75. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone, a w marcu 2005 Magazyn Q umiejscowił go na miejscu 3 listy 100 Greatest Guitar Tracks. Utwór został nagrany w różnych studiach w Nowym Jorku i Los Angeles, w czasie amerykańskiego tournée w 1969 i zebrany w całość przez Jimmy’ego Page’a w Olympic Studios w Londynie.

„Whole Lotta Love” spotkało się na początku z pewnymi oporem części amerykańskich stacji radiowych, choć stało się ostatecznie wielkim hitem. Po wydaniu albumu Led Zeppelin II radia w USA początkowo nie chciały emitować utworu w oryginalnej formie, ponieważ uważały, że znajdujące się w nim „jęki” i ekspresyjne okrzyki wokalne Roberta Planta są niestosowne do standardowej emisji radiowej. Z tego powodu stacje tworzyły własne, skrócone i ocenzurowane wersje, zanim w ogóle zdecydowały się grać ten materiał.

„To tylko blues — ale grany trochę ostrzej. Jeśli to ich szokuje, to chyba nigdy nie słyszeli prawdziwego bluesa.” (Robert Plant)