„Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” – jak rozpoznać oryginalną edycję stereo?

Album „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” ukazał się 1 czerwca 1967 roku w Wielkiej Brytanii, a już dzień później za oceanem. Jednocześnie ukazały się dwie wersje: mono i stereo, ale cały materiał został pierwotnie nagrany i zmiksowany w mono. Według wielu źródeł, muzycy spędzili większość czasu na miksowaniu Sgt. Peppera w trybie mono i pozostawili dokonanie wersji stereo inżynierom studyjnym. Krytycy są niemal zgodni: wersja mono to podstawa zrozumienia tego, co The Beatles chcieli przekazać tym przełomowym albumem i chyba nie przypadkowo powtarzane jest słynne zdanie przypisane zresztą zamiennie Johnowi Lennonowi lub George’owi Martinowi: „You’ve never really heard Sgt. Pepper until you’ve heard it in mono” (Tak naprawdę nie słyszałeś Sgt. Pepper dopóki nie słuchałeś go tylko w mono).

Tak się składa, że wersja mono pierwszego – oryginalnego tłoczenia albumu „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” jest relatywnie łatwo dostępna, czego nie można już powiedzieć o wydaniu stereo, które z jakiegoś powodu jest rzadkie co zresztą widać po cenach, gdy tylko pojawia się w komisach muzycznych lub portalach aukcyjnych. W listopadzie 2016 roku bardzo dobrze zachowany egzemplarz wersji stereo został zakupiony na aukcji za 563,99 USD (wtedy ok. 2 120 zł.) (blisko 2200 zł), ale sam widziałem tę płytę w styczniu 2020 r. w jednym z warszawskim sklepów z winylami za okrągły tysiąc złotych.

Tak samo jak w przypadku wersji mono, musimy dokładnie przyjrzeć się etykiecie na płycie (po obu stronach!), aby zidentyfikować oryginalne pierwsze tłoczenie z 1967 roku.

Etykieta oryginalnego pierwszego tłoczenia ma żółte logo wytwórni Parlophone i srebrny nadruk (tłoczenia z UK miały żółty kolor, tłoczenia z innych krajów często pomijały żółty kolor i logo wytwórni było białe). Tekst zastrzeżenia praw rozpoczyna się od słów „The Gramophone Co. Ltd.”, a pod żółtą nazwą wytwórni znajduje się linijka „Sold in U.K. subject…”, której nie znajdziemy w tym miejscu począwszy od trzeciej (lub drugiej według chronologii Yoko Ono) edycji z 1969 roku.

Dodatkowo w górnej części etykiety po prawej stronie (nad nazwą PARLOPHONE) znajduje się dopisek STEREO.

Kod z obszaru run-out krążka na stronie 1: YEX 637-1; a na stronie 2: YEX 638-1. Tu niezwykle ważna jest końcówka po myślniku, czyli w tym przypadku „1”, wskazująca na numer matrycy, z której tłoczono płytę.

Bardzo ważne! W wersji stereo nie doszło do pominięcia piosenki „A Day In The Life” na etykiecie drugiej strony w drugim tłoczeniu (z 1968 roku).